Gegroet!
Herinner jij je ook nog de hits “Papa” en “Is dit nou later”? Of nummers als “Gek zijn is gezond” en “Hier vertrok de trein”? Stuk voor stuk liedjes die dateren uit een periode waarin ik vaak naar deze artiest luisterde.
Vorig weekend trad Stef Bos op in de Arenbergschouwburg te Antwerpen en dat vond ik wel een mooie gelegenheid om kennis te maken met zijn NIEUWE werk.
Ik heb er van genoten, van A tot Z! HEERLIJK vond ik de liedjes én de manier waarop hij ze als parels aan elkaar reeg. Toen ik de zaal verliet, had ik het gevoel ze als een onzichtbaar, maar uiterst waardevol halssnoer met me mee te dragen… de wijde wereld in.
Zijn laatste werk vond ik nog niet terug op YouTube – jammer – maar hier toch het liedje “Ik heb je lief” om even naar te luisteren, voor wie dit wenst :
Beste lezer, ik wens : HET GA JE GOED!
Aan Stef Bos : een dikke merci & doe zo voort!!!
Van harte,
Sequoia & Co.
juni 13, 2008 at 1:20 pm |
Ben ook zo’n oude fan die het nieuwe werk nog niet kent. Bedankt voor de links, ik kijk er wel eens naar.
Henri
juni 14, 2008 at 1:51 pm |
Dag Henri, bedankt voor je bezoek, de reactie en het achterlaten van het adres van je weblog. De naam die je eraan gaf, sprak me erg aan.
Zo las ik om te beginnen je laatste ‘post’ en de tekst waarop je je eigen versie baseerde. Ik vond beiden heel mooi.
Hier een soortgelijke versie die ik vond op het net:
GODDELIJKE VONK
De oude goden beraadslaagden over de vraag waar ze de ‘Grote Kracht van het Universum’ zouden verstoppen ten einde te voorkomen dat de mens in zijn onwetendheid haar zou vinden en vernietigen.
Een van de goden zei:’Laten we haar op de hoogste bergtop verstoppen.’ Maar de goden kwamen tot het inzicht dat de mens de hoogste berg zou beklimmen om haar daar te zoeken.
‘We moeten haar op de bodem van de zee leggen,’ zei een ander en wederom kwamen ze gezamenlijk tot de conclusie dat de mens tot inde diepten van de zee zou doordringen om haar daar te zoeken.
Toen stelde een derde god voor: ‘Laten we de Grote Kracht van het Universum in het midden van de aarde verstoppen.’
Maar ook nu werden ze het weer met elkaar eens dat de mens ook die plaats op een dag zou veroveren om de schat in bezit te krijgen.
‘Ik weet wat we moeten doen,’ zei na enige tijd de allerwijste onder hen, ‘We verstoppen de Grote Kracht van het Universum in de mens zelf. Wie erop komt haar in zijn eigen hart te zoeken, die is het waard haar te ontvangen en zich aan haar te sterken.’
En ze verstopten de grote Kracht van het Universum in de mens zelf en daar ligt ze nog steeds te wachten om zich te kunnen openbaren aan een ieder die haar serieus zoekt en weet hoe hij dit kleinood moet bewaren en waarderen.
Einde citaat.
Voor mij, en voor vele anderen, een mooie en ware tekst!
Ik nodig je uit om – indien je dat zelf ook wenst – in een reactie hierop de URL van jouw blog te delen met de lezers die hier langskomen.
Ik wens, het ga je goed!
Namaste,
Hilde
juni 16, 2008 at 11:19 am |
Prachtig!!!